| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 26 marca 1875, Gdańsk |
| Zgon | 16 listopada 1922, Monachium |
| Zawód | fizyk |
| Edukacja i praca | |
| Studia | Berlin (matematyka i fizyka) |
| Doktorat | 1897 |
| Stanowiska | Privatdozent w Getyndze; profesor w Mediolanie; praca w Stuttgarcie |
Max Abraham zajmował się teorią elektronów i zależnościami między prędkością a masą tego nośnika ładunku. W swoich pracach łączył zagadnienia matematyki i fizyki; w 1902 roku przedstawił hipoteza o strukturze elektronu, na podstawie której wyprowadził wzór opisujący zależność masy elektronu od prędkości.
Życiorys i wykształcenie
Uczył się matematyki i fizyki na uniwersytecie w Berlinie. Pod kierunkiem Maxa Plancka przygotował i obronił pracę doktorską w 1897 roku. Wczesna kariera naukowa skupiła się na problemach dynamiki elektronów.
Badania naukowe nad elektronem
Abraham prowadził badania nad dynamiką elektronów. W 1902 roku sformułował pierwszą hipotezę dotyczącą struktury elektronu i na jej podstawie wyprowadził wzór łączący masę elektronu z jego prędkością. Prace te należały do ważnych wkładów w ówczesne dyskusje nad teorią elektronów i własnościami materii w ruchu.
Praca akademicka i działalność podczas I wojny światowej
W 1900 roku został mianowany privatdozentem w Getyndze i pracował tam do 1909 roku. Następnie przeniósł się do Mediolanu, gdzie pełnił funkcję profesora mechaniki racjonalnej na Uniwersytecie w Mediolanie do 1914 roku.
Na początku I wojny światowej wrócił do Niemiec i zajął się teorią transmisji radiowej. Po wojnie nie mógł powrócić do Mediolanu; pracował w Stuttgarcie, zastępując profesora fizyki na Technische Hochschule, do 1921 roku. Zmarł 16 listopada 1922 w Monachium.